არ მახსოვს კონკრეტული მომენტი, როდესაც გადავწყვიტე, რომ მხატვარი უნდა გავმხდარიყავი. უფრო პირიქით — მთელი ცხოვრება სადღაც ძალიან ღრმად მქონდა უცნაური შეგრძნება, რომ ხატვა შემეძლო და დადგებოდა დრო, როდესაც ამას გავაკეთებდი.

ამ შეგრძნებას კონკრეტულ მიზეზს ვერ ვუკავშირებდი — უბრალოდ ვიცოდი, რომ ოდესმე ხატვას დავიწყებდი.

37 წლის ასაკში თითქოს ეს შინაგანი მოლოდინი თავისით დასრულდა და მოქმედებად გადაიქცა. ამიტომ ჩემთვის ხატვის დაწყება უფრო გამოღვიძებას ჰგავდა, ვიდრე გადაწყვეტილებას.

ხელოვნება, გემოვნება და ესთეტიკა ოჯახში ყოველთვის მნიშვნელოვანი იყო, თუმცა თავად სამხატვრო განათლება არ მიმიღია.

დეიდაჩემი არქიტექტორ-რესტავრატორი იყო და საქართველოში არაერთ ისტორიულ ძეგლზე უმუშავია. ასევე ოჯახური ისტორიიდან ვიცი დედაჩემის მამის მიერ შესრულებული კედლის მხატვრობის შესახებ, რომელიც რეკონსტრუქციის დროსაც კი არ მოშალეს და მრავალი წლის განმავლობაში შეინარჩუნეს იმ ქალაქში, სადაც ის დაიბადა და გაიზარდა.

ამ ისტორიებს დღეს სხვანაირად ვუყურებ. ბავშვობაში ისინი უბრალოდ ოჯახის ისტორიები იყო, ახლა კი ვფიქრობ, რომ შემოქმედებისადმი ეს მიდრეკილება რაღაც ფორმით ჩემს გენეტიკურ მემკვიდრეობაშიც არსებობდა — ბევრად ადრე, ვიდრე თავად ხატვას დავიწყებდი.

თავიდან თითქმის მთლიანად ინტუიციას ვეყრდნობოდი.

შემდეგ მოვიდა მუდმივი მუშაობა — ყურება, დაკვირვება, კითხვა, ანალიზი, სხვადასხვა მასალის გამოცდა, შეცდომები და ახალი გზების ძიება. ალბათ თვითნასწავლობის ერთ-ერთი საინტერესო მხარეც ეს იყო: არ მქონდა წინასწარ განსაზღვრული ჩარჩო, თუ როგორ „უნდა“ მეხატა.

მნიშვნელოვანი ეტაპი იყო ფრანგ კურატორთან თანამშრომლობაც. ერთ-ერთმა კონკრეტულმა დავალებამ მაიძულა ნამუშევარზე არა მხოლოდ ვიზუალური შედეგის, არამედ კონცეფციის თვალსაზრისითაც მეფიქრა. სწორედ მაშინ დავიწყე უფრო გაცნობიერებულად ძიება იმისა, თუ რატომ იქმნება კონკრეტული ნამუშევარი და რას ატარებს ის ფორმისა და ფერის მიღმა.

მას შემდეგ ეს პროცესი არ შეწყვეტილა. არ მგონია, რომ ხელოვანის ენა ოდესმე საბოლოოდ ჩამოყალიბებული და დასრულებული ხდება — ის მუდმივად იცვლება მასთან ერთად.

ნამუშევარზე მუშაობას თავიდანვე იმ შინაგანი განწყობით ვიწყებ, რომ რაღაც ცოცხალს ვქმნი — თითქოს ფორმას, ფერსა და ხაზს სული უნდა შთავბერო.

ხაზი, ფერი, მოძრაობა და რიტმი ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანია, მაგრამ მხოლოდ მათი ტექნიკურად სწორად გამოყენება საკმარისი არ არის. შეიძლება ყველაფერი სწორ ადგილას იდგეს და ნამუშევარი მაინც არაფერს იწვევდეს. ჩემთვის ის მაშინ ცოცხლდება, როდესაც ამ ელემენტებს შორის შინაგანი ენერგია ჩნდება და გამოსახულება დამოუკიდებელ არსებობას იწყებს.

ერთხელ, სომეცუკეზე მუშაობისას, ჩემმა სენსეიმ ჩემს მიერ გავლებული ხაზების ყურებისას მითხრა, რომ ყველა ხაზი ცოცხალი იყო. ეს შეფასება განსაკუთრებით დამამახსოვრდა, რადგან იაპონურ ფაიფურში ხაზი უბრალოდ კონტური არ არის — მას საკუთარი ენერგია, ხასიათი და მოძრაობა აქვს.

მსგავს რამეს ხშირად ვისმენ ჩემს ფერებზეც. ადამიანები ზოგჯერ აღწერენ მოძრაობას, ფერს, განწყობას ან სხვა შეგრძნებას იქაც კი, სადაც ნამუშევარი თითქმის მონოქრომულია. ასეთ დროს ვგრძნობ, რომ ის სიცოცხლე, რომლის მინიჭებასაც მუშაობისას ვცდილობ, გარედანაც იკითხება.

სწორედ ეს არის ჩემთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი — ნამუშევარი ვიზუალურ ფორმას გასცდეს და ადამიანში საკუთარი გზით განაგრძოს არსებობა.

მედიუმებს ერთმანეთისგან მკაცრად არ ვყოფ.

აკრილს ერთი ხასიათი აქვს, მელანს — სრულიად სხვა. მინერალური პიგმენტი სინათლეს სხვაგვარად იჭერს, კობალტი ფაიფურზე თავისებურად იქცევა, ხოლო ციფრულ სივრცეში სრულიად სხვა შესაძლებლობები ჩნდება.

ყველა მათგანს თავისი ენა აქვს.

ამიტომ ჩემთვის მთავარი კითხვა არ არის მხოლოდ „რით უნდა გავაკეთო ეს?“. უფრო მაინტერესებს, რა სჭირდება კონკრეტულ იდეას, მდგომარეობას ან შეგრძნებას.

მაინტერესებს ის მომენტი, როცა ნამუშევარი სცდება უბრალოდ ვიზუალურ გამოსახულებას და იწყებს მაყურებელთან რეზონირებას — ფერით, ხაზით, მოძრაობით, რიტმითა და ატმოსფეროთი.

ზოგჯერ ეს რეზონანსი ემოციაა, ზოგჯერ ასოციაცია, განწყობა ან უბრალოდ ძნელად ასახსნელი შეგრძნება. მომწონს, როცა ნამუშევარი ადამიანს რაღაცას აგრძნობინებს მანამდე, სანამ ის ამის სიტყვებით ახსნას დაიწყებს.

ძალიან მნიშვნელოვნად.

ტოკიო უზარმაზარი, სწრაფი და უკიდურესად დინამიკური ქალაქია, თუმცა თავისი მასშტაბის მიუხედავად საოცრად მოწესრიგებული და ხშირად მშვიდიც. სწორედ აქ დავიწყე სიჩუმის სხვაგვარად აღქმა.

იაპონურმა კულტურამ მასწავლა სივრცის მნიშვნელობა — რომ ცარიელი ადგილი აუცილებლად სიცარიელე არ არის. ზოგჯერ ის ისეთივე მნიშვნელოვანი ნაწილია ნამუშევრის, როგორც ის, რაც მასში ჩანს.

სომეცუკეს სწავლამ კიდევ უფრო გამიღრმავა ეს დამოკიდებულება. იქ ხაზი უნდა იყოს გააზრებული და ზუსტი, მაგრამ თუ ზედმეტად აკონტროლებ, სიცოცხლეს კარგავს. ეს ბალანსი — კონტროლსა და თავისუფლებას შორის — ძალიან საინტერესო აღმოჩნდა ჩემთვის.

ჩაის კულტურასთან, ძენის ფილოსოფიასა და იაპონურ ესთეტიკასთან შეხებამ ასევე მასწავლა, რომ ყოველთვის მეტი ელემენტი არ ნიშნავს მეტ შინაარსს.

ჩემი ნამუშევრები ალბათ უფრო სადა და შეკავებული გახდა, მაგრამ ჩემთვის სწორედ ამ სიმარტივეში გაჩნდა მეტი სიღრმე.

იაპონიამ არა მხოლოდ ის შეცვალა, როგორ ვქმნი, არამედ ისიც, როგორ ვუყურებ — სივრცეს, დეტალს, დროს და სიჩუმეს.

ჩემთვის ისინი ერთმანეთისგან განცალკევებული სამყაროები არ არის.

მედიუმი იცვლება, მაგრამ ხედვის პრინციპი ხშირად იგივე რჩება.

მობილური ფოტოგრაფია მანამდეც მაინტერესებდა, თუმცა ტოკიოში სინათლესა და მოძრაობასთან მუშაობის ჩემი ხედვა უფრო მკაფიოდ ჩამოყალიბდა. აქ შეიძლება სინათლით ვეძებდე იმას, რასაც ფერწერაში ფერით ვაკეთებ. ფაიფურზე მთავარი შეიძლება ხაზი გახდეს, დიჯიტალ სივრცეში კი — ფორმა, ფერი ან მოძრაობა.

ამიტომ არასოდეს მქონია სურვილი, საკუთარი თავი მხოლოდ ერთი ტექნიკით განმესაზღვრა.

მაინტერესებს, როგორ შეიძლება ერთი და იგივე შინაგანი შეგრძნება სხვადასხვა ვიზუალურ ენაზე ითარგმნოს და ყოველ ჯერზე სრულიად ახალი ფორმა მიიღოს.

ალბათ ერთ-ერთი პირველი ასეთი შემთხვევა ბროწეულის თემაზე შექმნილ ნამუშევარს უკავშირდება. მისი ციფრული ვერსია ავსტრალიაში გაიყიდა, თავად ორიგინალი კი ქართველ კოლექციონერთან დარჩა. მალევე მელბურნიდან დამიკავშირდნენ და ნამუშევრის გამოყენების უფლება მთხოვეს ჩანთებსა და მისალოცი ბარათებზე. ეს თანამშრომლობა დაახლოებით ორი წელი გაგრძელდა.

შემდეგ ჩემი ერთ-ერთი ნამუშევარი მოხვდა Singulart-ის ინტერიერის დიზაინის სტატიაში, მონაწილეობდა პარიზში გამართულ აუქციონში და სპეციალურ კურატორულ კოლექციაში. ჩემი ნამუშევრები სხვადასხვა ქვეყანაში კერძო კოლექციებშიც აღმოჩნდა.

განსაკუთრებით საინტერესო აღმოჩნდა ღვინის ეტიკეტებზე მუშაობაც. დამკვეთი კომპანიისგან ხშირად მსმენია, რომ საერთაშორისო გამოფენებზე ყურადღებას სწორედ ეტიკეტის ნახატები იქცევდა. განსაკუთრებით დამამახსოვრდა დაკვირვება, რომ შავ-თეთრი ხაზები ადამიანებში ფერად და მოძრავ ასოციაციებს იწვევდა.

ასეთი რეაქციები ჩემთვის ბევრს ნიშნავს, რადგან სწორედ მაშინ ხვდები, რომ ნამუშევარი შენგან დამოუკიდებლად იწყებს ცხოვრებას და სხვადასხვა ადამიანში სრულიად განსხვავებულ გამოცდილებად გარდაიქმნება.

განათლებით სამართალმცოდნე ვარ, მაგისტრის ხარისხით. წლების განმავლობაში ვმუშაობდი საბანკო, ფინანსურ და აუდიტორულ სფეროებში და დღესაც ჩემი პროფესიული საქმიანობა სხვა სფეროს უკავშირდება.

ერთი პროფესიული მიმართულება ჩემთვის არასდროს ყოფილა საკმარისი. სხვადასხვა სფერო ყოველთვის ბუნებრივად მაინტერესებდა და მათ ერთმანეთისგან განცალკევებულ სამყაროებად არ აღვიქვამდი.

სტრუქტურა, პასუხისმგებლობა, ანალიზი და რაციონალური აზროვნება ჩემს შემოქმედებით პროცესშიც მეხმარება, ინტუიცია, თავისუფლება და წარმოსახვა კი საშუალებას მაძლევს, ამ ჩარჩოებს გავცდე. ეს გამოცდილებები ერთმანეთს ავსებს და ჩემი ხედვის სხვადასხვა მხარეს აყალიბებს.

ამას გარდა, განათლება მაქვს მიღებული ძვირფასი ლითონებისა და ქვების მიმართულებითაც. ეს ჩემთვის კიდევ ერთი სამყაროა — სინათლის, ფერის, სტრუქტურისა და მასალის — რომლის ჩემს შემოქმედებასთან დაკავშირებაც მომავალში განსაკუთრებით მაინტერესებს.

სულ უფრო ნაკლებად მაინტერესებს ნამუშევრის მხოლოდ „ლამაზად“ დასრულება.

უფრო მაინტერესებს ის, რაც მანამდე ხდება — როგორ იბადება შეგრძნება; როგორ შეიძლება ფერმა, ხაზმა, სინათლემ, მოძრაობამ ან სივრცემ ადამიანში რაღაც გამოიწვიოს მანამდე, სანამ ის ამის ახსნას დაიწყებს.

ასევე ძალიან მაინტერესებს ფიზიკურ და ციფრულ სამყაროს შორის საზღვარი და ის, თუ როგორ შეიძლება ერთი ვიზუალური ენა სრულიად განსხვავებულ ფორმებში გაგრძელდეს.

ახალი მასალებიც მიზიდავს. ძვირფასი ქვებისა და ლითონების სამყაროც ჩემთვის ჯერ კიდევ ნაწილობრივ გამოუკვლეველი სივრცეა და მისი ჩემს შემოქმედებასთან დაკავშირებაც მაინტერესებს.

მიმართულება ჩემთვის საკმაოდ მკაფიოა, თუმცა არ მინდა წინასწარ განვსაზღვრო, რა ფორმას მიიღებს ეს გზა. თვითონ ძიებაც ჩემი შემოქმედების ნაწილია.